Dzięki rozwojowi nauki wiemy, że każda transplantacja, bez względu na źródło materiału biologicznego, polega na ich dożylnym przetoczeniu odpowiednio przygotowanemu biorcy.
Materiałem mogą być zarówno szpik pobrany z kości w warunkach znieczulenia ogólnego, jak i komórki wyizolowane z krwi obwodowej za pomocą odpowiedniego aparatu, oraz komórki wyizolowane z krwi pępowinowej. Historia prób wykorzystania tej stosowanej dzisiaj powszechnie metody leczenia ma kilkadziesiąt lat. I wiele wskazuje na to, że zaczęta się w Polsce.

Rok 1938. Lwów.
Pierwszy w świecie (nieudany) zabieg transplantacji szpiku u chorego dziecka.

Rok 1949. Warszawa.
Pierwszy udany zabieg przeszczepienia allogenicznego szpiku u dorosłej pacjentki - w tym przypadku byl to szpik pochodzący od jej zdrowej siostry.

Rok 1972. USA.
Pierwsza w świecie nieudana próba przeszczepienia wielu jednostek krwi pępowinowej.

Rok 1974. Europa.
Powstała europejska organizacja non-profit (European Group for Blood and MarrowTransplan-tation - EBMT), zajmująca się wszystkimi sprawami związanymi z wdrażaniem transplantacji krwiotwórczych komórek macierzystych jako standardowej metody leczenia. Siedziba tej organizacji to Maastricht - Holandia.

Rok 1982 Poznań.
Pierwsza w Polsce próba przeszczepienia syngenicznych komórek - szpiku od zdrowego jednojajowego bliźniaka - choremu bratu.

Rok 1984. Warszawa
Pierwszy przeszczep komórek szpiku zdrowej siostry chorej 6-letniej pacjentce.

Rok 1988. Paryż.
Francuscy lekarze przeszczepili po raz pierwszy w świecie niespokrewnioną krew pępowinową kilkuletniemu chłopcu, który do dzisiaj żyje w Stanach Zjednoczonych, jest to data uznawana za początek wprowadzenia tej metody leczenia do standardowego postępowania w medycynie.

Rok 1989. Poznań.
Wprowadzono transplantację szpiku jako metodę leczenia. Zaczęto w specjalnie utworzonym nowym oddziale pediatrycznym systematycznie i w sposób regularnie udany przeszczepiać szpik pobierany z kości zdrowego rodzeństwa dzieciom chorym na choroby hematologiczne.

Rok 1993. USA.
Po raz pierwszy przeprowadzono transplantację krwi pępowinowej od dawcy niespokrewnionego (dwóch pacjentów z białaczką wysokiego ryzyka) oraz transplantację "haplo" - rodzinnej niezgodnej krwi pępowinowej od siostry (dla brata również z białaczką).

Rok 1993. Warszawa.
Po raz pierwszy w Polsce zastosowano w leczeniu komórki własnego szpiku - autologicznego - u osoby dorosłej.

Rok 1994. Wrocław.
Pierwszy w Polsce przeszczep rodzinny krwi pępowinowej (od młodszej siostry dla starszego brata).

Rok 1995. Maastricht.
W  europejskich   materiałach EBMT  można  znaleźć  po  raz pierwszy  informacje  o jednoczesnym przeszczepianiu komórek krwiotwórczych pochodzących z dwóch nie-zależnych źródeł
szpiku i krwi pępowinowej.

Rok 1997. Katowice.
Pierwsze w Polsce udane przeszczepienie szpiku od honorowego holenderskiego dawcy niespokrewnionego z chorą kobietą.

Rok 1998. Brazylia.
Przeprowadzono pierwsze na świecie przeszczepienie własnej krwi pępowinowej z prywatnego banku.

Rok 2000 USA
Dokonano pierwszego przeszczepienia namnożonych ex-vi-vo komórek macierzystych z krwi pępowinowej.

Rok 2005. Poznań.
Po raz pierwszy w Polsce udało się choremu dziecku - chłopcu z wrodzoną niedokrwistością -przeszczepić niezgodną i pochodzącą od niespokrewnionego dawcy krew pępowinową.

Rok 2006. Niemcy OSA.
Pierwszy, opisany w literaturze fachowej, przypadek skutecznego
leczniczo przeszczepienia własnej krwi pępowinowej u trzyletniej dziewczynki z ostrą białaczką limfoblastyczną.

Do dnia dzisiejszego na świecie wykonano ponad 7000 zabiegów przeszczepienia krwi pępowinowej. Ponad 600 z nich dotyczyło krwi pochodzącej od dawcy rodzinnego (rodzeństwa) i kilkadziesiąt autologicznych (własnej krwi). W Polsce wykonano ponad 20 przeszczepów krwi pępowinowej, w tym 6 u dzieci. Według danych EBMT średnia 48-miesięczna przeżywalność pacjenta po przeszczepie krwi pępowinowej waha się w zależności od choroby od 35% do 85% i jest nieco wyższa niż dla szpiku.