- Na czym polega preparatyka krwi pępowinowej?

- Pierwszym etapem po przetransportowaniu krwi pępowinowej do laboratorium jest usunięcie erytrocytów. Następnie próbkę zagęszcza się, uzupełnia się dimetylosulfotlenkiem (DMSO - krwioochronnym czynnikiem nie pozwalającym na krystalizację wody w komórkach i zapobiegającym uszkodzeniom błon komórkowych) oraz zamraża w ciekłym azocie w temperaturze poniżej minus 120°C. Usunięcie erytrocytów i części osocza zmniejsza objętość próbki, a tym samym ogranicza zużycie DMSO, którego nadmiar powoduje skutki uboczne w trakcie przetaczania. Jak wykazały badania, DMSO nie zapobiega hemolizie erytrocytów po rozmrożeniu próbki, co w przypadku dużej ich ilości w preparacie końcowym zmusza do wykonania zabiegu odpłukiwania. Wszelkie manipulacje tuż przed zabiegiem transplantacji stanowią jednak niepotrzebne ryzyko, którego należy unikać.

- Jak długo zamrożone komórki maeierzyste z krwi pępowinowej zachowują swoje właściwości?

- Dotychczasowe wyniki badań sugerują, że przy ciągłym zachowaniu odpowiednich warunków, komórki macierzyste z krwi pępowinowej mogą być przechowywane bez utraty ich aktywności biologicznej nieskończenie długo. Jest to jednak wiedza wyłącznie teoretyczna. Pierwsze preparaty krwi pępowinowej zamrożono w 1988 r. i tylko tak daleko sięgają dane praktyczne. Z całkowitą pewnością można stwierdzić zatem, że komórki krwi pępowinowej, które były składowane w banku przez 16 lat, mają po tym czasie takie same możliwości, jak w momencie rozpoczęcia przechowywania.